Walken en de gevolgen

Afgelopen week had ik vriend Gerard op bezoek die wilde proberen of hij het draaien op de pottenbakkersschijf ook leuk zou vinden. Dus het kneden uitgelegd en voorgedaan en ook nog met Youtube een demo-filmpje laten zien omdat het spiraalkneden me niet zo goed afging. De Chinese meneer vertelde dat je de klei ongeveer 200 keer moet walken… Ik stopte meestal na zo’n 30 keer en had dus niet plastische klei en dat ging daarom heul vaak mis! Maar Gerard heeft lekker gewerkt en drie werkstukken gemaakt.

Toen ik een dag later ging draaien walkte ik de klei dus 200 keer. En jeeeez!
De klei was zacht als was maar toch stevig. Om een lang verhaal kort te maken… in een uur tijd heb ik probleemloos zes bekers (foto, de donkere, nog vochtige) gedraaid, het lek is nu boven water 🙂

Een ander moeilijk ding vind ik het met engobe decoreren van de leerharde werkstukken. Gelukkig heeft Hettie nu een schaal gedecoreerd want met mijn ‘talent’ maak ik er een potje van, ik heb er totaal geen aanleg voor.
Bijkomend voordeel is dat we nu samenwerken aan een product, supergezellig en een veel beter resultaat!

Wat er uit de oven kwam

Op het gedecoreerde werk is een glazuurlaag gekomen. Deze laag bleek te dik, wat pas bleek na het bakken. Ook dacht ik dat de klei die ik gebruik wit zou afbakken. Niet dus, vuilwit van kleur 🙁 . Hierdoor is het resultaat minder dan verwacht. Ook bleek ik te weinig van de lilakleurige pigment in de engobe te hebben gedaan waardoor de kleur veel te licht is geworden.
Omdat pigment nogal duur is, had ik maar vijf kleuren gekocht: blauw, geel, groen, lila en zwart. Jammergenoeg had ik geen rood maar dat heb ik op Goudse keramiekdagen alsnog (voor de halve prijs) gekocht, die kleur zal wat meer pit geven.
Pottenbakken is dus niet alleen een stukkie klei draaien maar er komt echt veel meer bij kijken. Maar het is LEUK!

Spannend!

Het zal jullie niet boeien maar ik vind het echt spannend. Morgen gaat mijn oven voor de eerste maal open met eigen werk erin. Nou ja, niet helemaal zelf gemaakt eigenlijk want gisterenmiddag hebben Bridget en Beaudine mijn eerste werkstukken gedecoreerd.

De oven stond een uur geleden nog op 85° C dus nog 60° wachten… Spannend dus!

Van Uilebomen naar Hollands Spoor

Na de lange winterperiode hadden we zin om weer eens met ons fototoestel op pad te gaan. We kozen voor een stadswandeling in onze eigen binnenstad, Den Haag. Omdat mijn fotomaatje Silia geen Haagse van geboorte kent zij de stad minder goed. Het was dan ook leuk deze wandeling te maken waarbij zij verrast werd door verschillende nieuwe plekken. Klik voor album.

Whisper!

Nee, je hoeft niet te fluisteren, het is de typenaam van mijn nieuwe pottenbakkersschijf, Shimpo Whisper. Aanvankelijk wilde ik de allersterkste draaischijf kopen maar werd aan het twijfelen gebracht door een recensie van José Appel van atelier Appelig. In de Beeldhouwwinkel werden mijn laatste twijfels weggenomen door de mevrouw achter de balie (Kristel Biesbroek?) die wist dat de Whisper absoluut zou voldoen. Dus, ja! Nu heb ik er een staan, ook mooi blauw en 45 kg zwaar, pfoe!

De andere schijf is verkocht aan een mevrouw in Ter Aar. Kleiner behuisd als zij is, is deze schijf heel handig, je zet hem zo tussen een paar kasten of in je aanrechtkastje of zo. Ik vind het fijn dat zij er blij mee is, hoewel ik maar heel kort eigenaar was geeft het een goed gevoel dat hij goed terecht komt 🙂

Workshop Avond- en Nachtfotografie

Vorige week vrijdag heb ik deze workshop gevolgd bij Maarten van der  Voorde, een begenadigd Fujifilm-fotograaf die daarom tot ambassadeur van het merk is gekozen. Maarten had een fors programma en we zijn flink de stad ‘rondgejaagd’. Ook zijn we op de Euromast geweest om daar de overgang van licht naar donker (het blauwe en gouden ‘uurtje’) te fotograferen. The day after heb ik mijn resultaten bekeken maar die leken op het eerste oog niet goed gelukt. Fotobewerking heeft de meeste gered al hield ik van de 230 foto’s er maar 32 over….

zicht vanaf de Euromast, Rotterdam

De foto’s staan hier

Bokèh in het Westbroekpark

Ik  bewonder vaak de foto’s van Henny, die ook lid is van fotoclub Couvée.  Zij heeft pas een workshop ‘paddenstoelen fotograferen’ gevolgd bij Bob Daalder. Diens foto’s zijn herkenbaar doordat ze zacht en dromerig zijn met een mooie bokeh/lichtbubbels. Ook probeert hij steeds ruimte voor zijn onderwerp te scheppen waardoor ze simpel ogen. Nou,  ‘simpel’ is het echt niet… Henny en ik togen naar het Westbroekpark om het door haar geleerde samen uit te proberen. We startten om 8 uur vanwege de hoge temperaturen later op de dag en kregen daar mooi licht voor terug. Vijf fotos die de goede richting op gaan vind je hier.

Op zoek naar De Grote Vijf in Hollands Duin – ree

Met een Landrover zijn we met de boswachter reeën gaan speuren in het Hollands Duin. Dit gebied omvat de Berkheide, Coepelduynen, Ganzenhoek, Lentevreugd en Boswachterij Noordwijk. Onderweg vertelt de boswachter je alles over het leven van de ree en hoe je kunt zien of er reeën in de buurt zijn. De foto’s zijn minder goed gelukt, want in haast gemaakt door het autoraam. 

Het filmpje laat zien hoe we vanaf een uitkijkpunt terug naar beneden reden. Niet veel later zaten we met de jeeps vast in het duinzand waardoor het wat laat is geworden…

Foto’s hier

 

Engeland

Met tussenring 15mm en telezoom 180mm kom je tot leuke resultaten. Niet perfect want ik had weer eens geen statief bij me maar dit insect met een grootte van ongeveer 2,5 cm komt toch leuk in beeld! 

Engeland is ook het land van de mooie tuinen waarin de meest mooie bloemen…. die overigens niet met de standaard 18-55 lens zijn gefotografeerd.